Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Άποψη




Συγκυριακή   ερμηνεία  όρων…








Γράφει  η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη.




ΑΓΑΠΗ:   Ψευδαίσθηση   μέσα  στην  οποία  δεν  μπορείς  ν’  αντικαθρεφτίσεις  το              
                  αληθινό   σου  «Είναι»  με  τα  λάθη  του…


ΑΛΗΘΕΙΑ:  Η  αντιπολιτευτική  ψυχιατρική   του  Κλεάνθη  Γρίβα…


ΑΝΘΡΩΠΟΣ:  Κακοραμμένα  πετσιά    με  πιλοτική   λειτουργία  κίνησης  
                          ενσωματωμένη   στα  ξέφτια  του…


ΑΠΟΔΟΧΗ:  Η  «ρουφιάνα»,  όπως  ορθά  την  αποκάλεσε  μια  ιέρεια  των  χρωμάτων,
                       για  την  οποία  σε  κακοποιεί  ο  διπλανός…


ΒΑΡΒΑΡΟΙ:  Λιθογόνος  λόγος  ύπαρξης  της  εξουσίας…


ΓΙΟΓΚΑ: Παρελθοντικό  βίωμα  εγγεγραμμένο  στο  πρωτόπλασμα  του  ανθρώπινου 
                  γένους,  το  οποίο   πρέπει  να  εισαχθεί  επειγόντως   στο  εργαστήρι  του   
                  Γιουάν  Κάμερον,  ώστε  με  ανάλογες  μεθόδους  να  διαγραφεί…


ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ:  Τερτίπια   αλληλο-συγκάλυψης   ομολόγων   μίας  συντεχνίας…  


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ:  Πληρωμένη   γκόμενα,  που  γράφει   τα   υπεσχημένα… 


ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ:  Η  εξαντλητική  ικανότητα  να  προεικονίζεις  το  μέλλον.  Ο  Θάνατος 
                          σ’  έχει  ήδη  επισκεφτεί   χωρίς  να  το  γνωρίζει…


ΕΚΔΙΚΗΣΗ:  Όταν  ο  Έρωτας   σε  βιάζει   κι  απ’  τη  γονιμοποίηση   εσύ  γεννάς  
                         τα   τέρατά  του.  Κι  ας  αρνείται   για  το  μερίδιο  ευθύνης  του                               
                         σπέρματός  του…


ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ:  Σφραγίδα  ποιότητας  γενικευμένου  ελέγχου   των  μαζών…


ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ:  Ν’  αποκαθηλώνεις  μόνος  σου   τα  οικοδομήματά  σου.  Κι  όλοι 
                              γύρω  να  σε  φθονούν   για  τον  αυτοσαρκασμό  σου…


ΖΩΗ:  Τυποποιημένη  ενιαιοποίηση  προσπέλασης  σε  κατώτερο  «ειδωλοκοπείο»…


ΘΕΟΣ:   Αυτός  ο  κατεργάρης   που  βρήκε  ο  Άσιμος  και  διαλογίστηκε  μαζί  του. 
               Μετά   τους  σκοτώσαμε  και  τους  δύο   για  ευνόητους  λόγους…


ΙΔΡΥΜΑΤΑ   ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ:   Γιάφκες   ματαιοδοξίας…


ΚΑΛΟΣΥΝΗ:  Δεισιδαιμονική  αυτενέργεια…


ΛΑΘΟΣ:  Συμβολισμός  αθεράπευτα  ελεγειακός…


ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ:  Πλήρης  θέαση  του  αρρωστημένου  Κόσμου…


ΝΕΡΟ:   Αντικαταθλιπτικό  ίαμα    εντελώς  ακίνδυνο…


ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ  ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ:  «Απολείπειν  ο  θεός  Αντώνιον»   και  τα  σχέδια 
                                                            της  ζωής  σου  όλα  πλάνες…


ΣΥΝΝΕΦΟΥΛΑ:  Ένα  άκρως   επικίνδυνο   σύνολο   υδρατμών   γένους  θηλυκού, 
                                που  παίρνει  αυτοβούλως  ό,τι  σχήμα  θέλει,  χωρίς  να  περιμένει  
                                την  έγκριση  Τιάρας  ή  Μίτρας.  Αυτό  από  μόνο  του  αποτελεί 
                                ασύμμετρη   απειλή…


ΦΙΛΙ:   Το  ισχυρότερο  οχυρό  μιας  Γυναίκας…


ΩΓΥΓΙΑ:   Η   μεγάλη  κομπίνα   της    Αθανασίας…














Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

                                                              Once upon a time…




                             Σχετική εικόνα



Μια φορά κι έναν καιρό
Πάνω σ’ ένα τόσο δα μικρό πλανήτη
Με φουγάρα π’ ανέμιζαν την κάπνα τους
Και σκουληκοφωλιές φυτεμένες στα μαύρα δάση
Ένα πλάσμα γεννήθηκε αλλόκοτο
Κακομούτσουνο π’ έσερνε με στωικότητα τα χοντρά του πόδια
Γι’ αυτό ονομάστηκε Ερπετό
Στο παράγωνο κεφάλι του το μόνο γοητευτικό σημείο ήταν κάτι μπλε οπές σβησμένες, μέσα στις οποίες φώλιαζε μιαν ανυπόφορη Σιωπή
Πάνω στα χοντρά πόδια ένα σώμα εξαιρετικά μαλακό
Που στόχο συνιστούσε πανεύκολο για τα σκουλήκια
Κολλούσαν τις σειρές απ’ τα δόντια τους πάνω στους ανοιχτούς πόρους και ρουφούσαν όλο το αίμα
Εκείνο πονούσε πάρα πολύ αλλά δεν το έδειχνε ποτέ
Είχε μάθει ν’ αποσύρεται σε μια θάλασσα ερημική
Εκεί υπό της βασίλισσας Νύχτας τη φροντίδα
Έπλενε και καθάριζε τις πληγές του
Τα δάκρυα όμως που στάλαζαν
Γέμιζαν το δέρμα με φολίδες
Κι όσο πιο αποκρουστικό φαινόταν
Τόσο περισσότερα σκουλήκια το πολιορκούσαν
Έτσι αποφάσισε να επισκεφτεί ένα Μάγο
Με φίδια φυτρωμένα στην κεφαλή
Και σπυριά αρχέγονα στη μνήμη
«Όταν λες την αλήθεια κανείς δε πιστεύει
Επειδή όλοι έχουν ανάγκη
Ένα ψέμα να εξωραΐσουν»
Με σκεπτικισμό ανακάτεψε στο χαβάνι ο Μάγος
Φίλτρα σκληρότητας-αφέψημα αδιαφορίας-εκχύλισμα δυστροπίας
Ένα περίεργο κέλυφος με πεπλατυσμένα οστά και συγχωνευμένες γέφυρες αναδύθηκε απ’ το καζάνι του βρασμού
Το πλάσμα έκθαμβο το περιβλήθηκε
Τώρα θα ήταν ασφαλές
Κανένα σκουλήκι δεν θα τρυπούσε ξανά τη σάρκα του
Πράγματι κι αποφάσισε να σφηνώσει
Μια για πάντα σ’ αυτό το απρόσμενο καταφύγιο
Έτσι ονομάστηκε Χελώνα
Τα χρόνια περνούσαν με χαρές και λύπες
Αλύγιστη η Χελώνα μες στο καβούκι της πορευόταν
Αργά-Σταθερά-Απτόητα
Ώσπου ένα πρωί μία κατολίσθηση
Ξαφνικά γέμισε με πέτρες βαριές τη φωλιά της
Κι άλλο κουράγιο δεν είχε
Να παλέψει κι απ’ τ’ αγκωνάρια να την αδειάσει
Κάλλιο να σύρει το καβούκι της
Σ’ ενός πεύκου τη σκιά με ξεραμένες πευκοβελόνες
Που να τρίζουν στο πάτημα τη σιγή
Στο γέρικο δέντρο με τ’ άφυλλα κλαδιά
Ξαπόσταινε ο Βασιλιάς των πουλιών
Π' άκουσε με περιέργεια περισσή τις ανείπωτες εξομολογήσεις αυτού του παράξενου οργανισμού
Με λαλιά ηδύτατη και φτέρωμα πολύχρωμο
Να πετά στον ουρανό και να λικνίζεται σιμά στον ήλιο
Ένιωθε πιότερο την υπεροχή
Απέναντι απ’ τ’ ον τ’ ασχημομούρικο
Με τ’ ασουλούπωτο σώμα-το τερατόμορφο πρόσωπο
Κι ένα καύκαλο να κουβαλά στις πλάτες
Που κατασκήνωσε, συν τοις άλλοις,
Αυθαίρετα κάτω απ’ το δεντρόσπιτό του
Κι υπενθύμιζε την ασχήμια του Κόσμου
Βάλθηκε λοιπόν να κατατσακίσει
Με το ράμφος του τη βάναυση κακοπλασία
Το χελωνόστρακο σε θρύμματα χιλιάδες
Νυχτερίδες λαχτάρισαν την ευωχία
Κι οι ερινύες, λύκοι που ούρλιαζαν φριχτά

Κάπου εκεί κοντά έτρεχε η Ζωή
Κάπου εκεί κοντά κάλπαζε ο Θάνατος…


Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Τρίτη, 16 Μαΐου 2017


Ποιητική  έκφραση




                                                                  Εν  όψει  Μνημονίου








Γράφει  Η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη.





Ένα  πηγάδι  της  προπαγάνδας  οι  νότες.
Βαθύ-βαθύ  το  πέσιμο.
Βαθύ-βαθύ  το  ανέβασμα.
Μην  κοιτάξεις,  μην  κοιτάχτε, 
Ακούστε  με  που  σας  μιλάω.  Θα  πέσετε  μέσα!
Ο  δημοσιογράφος  μανδύα  φόρεσε  του  Ντ’  Αρτανιάν,
Δένδια  να  σώσει  και  Κασιδιάρη∙ 
Τ’  αδέρφια  του    οι  σωματοφύλακες,
Λαοπλάνοι  του  φασισμού  αντισυστημικοί.
Κάρολος Μπα Καστελμόρ  ή  αλλιώς  Ντ’  Αρτανιάν,
Κάθε  άλλο  παρά  σωτήρας  ήταν∙
Βασιλικός    γαρ   σωματοφύλακας!
Η  ζωή  είναι  ωραία!
Τόσοι  επίδοξοι  τριγύρω  λυτρωτές…

Μην  κοιτάξεις,  μην  κοιτάχτε, 
Ακούστε  με  που  σας  μιλάω.  Θα  πέσετε  μέσα!
Μια  θάλασσα  ο  πλανήτης,
Κι  οι  τσιμεντένιες  πόλεις  του∙  
Ναυάγια  στο  βυθό  της.
Κι  όλοι  της  Δημοκρατίας  οι  ναοί,
Κουφάρια  αρμυρισμένα!
Μαζεύουν  τα  ψάρια  φύκια  ολημερίς,
Κι  εκεί  στο  βάθος  του  πνιγμού∙
Τι  σημαίνει  ν’  αναρωτιούνται  ο  όρος  «οικονομία  της  αγοράς».
Κι  όταν   απ’  το  λήθαργο  ξυπνούν, 
Μια  φάλαινα    τεράστια  αντικρύζουν∙
Τι  σημασία  έχει  το  χρώμα,
Μπλε-γκρι-λευκό∙
Στ’  αείμνηστο  να  επιτίθεται  κοινό  σπίτι
Κι  ο  «Πατερούλης  με  τη  Μανούλα»
Απ'  τον  φράχτη  να  μην  μ'  αφήνουν  να  πηδήσω…


Πόσα  λησμονημένα  λόγια!
Δεν  θέλω  να  τ’   ακούσω,  Σώπα!
Δύση  κι  Ανατολή  τόπο  στην  οργή  δώσαν,
Και  μήνυμα  ταυτότητας  πνευματικής∙
Πλανάται  στην  Ευρώπη.
Με  μοντελάκι  κόκκινο  «haute  couture»,
Κι  εισιτήριο  θέσης  οικονομικής∙
Από  Βενετία  σε  Αθήνα,
Σκήνωμα    φορμαλδεϋδικό  ταξιδεύει.
Όλους  τους  πτωχούς  υπό  τη  σκέπη  του!
Τω  πνεύματι  ή  αυτούς  που  με  Πάγκαλο  μαζί  τα  έφαγαν;
Απάντησης  χρίζει  από  κάποιον  Ντ’  Αρτανιάν  το  ερώτημα…

Βαθύ-βαθύ  το  πέσιμο.
Βαθύ-βαθύ  το  ανέβασμα.
Ανάλαφρος  τούτος  ο  ίλιγγος,
Πρόσεξε  θα  πέσεις!
Ο  Πορτοσάλτε  μας  το  διευκρίνισε.
Τα  Τέκνα  τούτα  δεν  τελούν,
Σε  μετανάστευσης  δόκανο∙
Όχι!
Γελοίος  είσαι  που  το  σκέφτηκες,
Ή  στη  χειρότερη  των  περιπτώσεων  να  συντηρείς  θέλεις∙
Την  ανάγκη  σου  για  «κλαψούρα».
Κι  ο  όρος  «απαρχαιωμένος  καπιταλισμός»,
Κινητικότητα  εν  μία  νυκτί  μετονομάσθη.
Έχω  μπερδευτεί!
Ποιον  επίλογο  να  θέσω,
Πάνω  στα  πλυμένα  του  γονιού  μου  οστά∙
Π’  έλιωσαν  στης  Γερμανίας   τα  κάτεργα,
Χωρίς  ίχνος  αλήθειας  στα  πρακτικά;
Και  πρόλογο  να  βάλω  ποιον,
Πάνω  στη  ρότα  του  μοναδικού  επιγόνου∙
Στον  όγκο  της  ανταλλαγής  προϊόντων,
Με  προοπτικές  ανάπτυξης  «à  la  φαρισαϊκά»…

Βαθύ-βαθύ  το  πέσιμο.
Βαθύ-βαθύ  το  ανέβασμα.
Πρόσεξε  θα  πέσεις!
Μην  κοιτάς  εμένα.
Γιατί  έτσι  πολιορκημένη  απ’  έξω  κι  από  μέσα,
Εναλλαγές  έπαψα  να  μετρώ∙
Της  Νύχτας  και  της  Μέρας.
Αλέξης  και  Περιστέρα  στο  Πεκίνο!
Διμερείς  σχέσεις  κατήντησαν  οι  «φιλίες»,
Στον  δρόμο  του  Μεταξιού.
Πριν  δέκα  περίπου  χρόνια  ήμουν  κι  εγώ  εκεί,
Πως  λέμε  Βόρεια  και  Νότια  προάστια  Αθηνών;
Ανατολικά  και  δυτικά  για  τους  Κινέζους  ευνοημένους.
Στην  υπόλοιπη  επικράτεια  τα  Χουτόνγκ,
Και  μια  «ποδηλατοπλημμύρα»  κάτω  απ’  το  γκρίζο  νέφος∙
Χαρά  κι  εργασία  να  μεριμνά.
Κομμουνισμός-Καπιταλισμός,
Στα  Μανιφέστα  έχουν  μόνο  διαφορά∙
Στην  πράξη,  του  όπιου  ίδια  είναι  η  δορά.
Κι  οι  εκδορές  στα  ψάρια,
Λέπι  να  μην  αφήνουν…

Βαθύ-βαθύ  το  πέσιμο.
Βαθύ-βαθύ  το  ανέβασμα.
Πρόσεξε  θα  πέσεις!
Μην  κοιτάς  εμένα.
Εγώ  είμαι  ΜΑΝΑ!
Κι  ανυπόφορη  αντέχω  να  είμαι,
Όταν  κρυφά  τους  διαδρόμους  τρίβω∙
Και  στις  υπερωρίες  ανθεκτική,
Όταν  σε  βλέμμα  γυάλινο∙
Τις  χιλιετίες  μου  απιθώνω.
Ακόμη-ακόμη  όταν  μ’  εταιρείες  και  Χρηματιστήρια,
Σαν  κουρδιστής  βραδύνους  συναλλάσσομαι∙
Ή  σε  γραφεία  ευρέσεως  εργασίας,
Την  αξιοπρέπειά  μου  ταπεινώνω∙
Κι  όλα  τα  σοβαρά  προεικονίζω,
Σε  νίκες  και  μετάλλια∙
Στο    άρωμά  μου  το  φθαρμένο…


Μην  κοιτάξεις,  μην  κοιτάχτε, 
Ακούστε  με  που  σας  μιλάω.  Θα  πέσετε  μέσα!
Μην  κοιτάς  εμένα!
Εμένα  η  θέση  μου  είναι  το  ταλάντευμα
Στο  παράπονο  π'  όλο  βαθαίνει…




Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Ποιητική  έκφραση


1η  Μαΐου…


Γράφει  η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη.




Κάποιοι  νέοι   και  προοδευτικοί  οικονομολόγοι,
Αντίθετα,  λέει,  με  τους  συμβατικούς∙
Την  ευτυχία  θεωρούν   μετρήσιμο  μέγεθος.
Συνακόλουθα  η  ψυχολογική  ευμάρεια,
Μια  καμπύλη  είναι  με  το  σχήμα  U
Ο  πάτος  βρίσκεται  στην  ηλικία  των  46,
Μετά  αρχίζει  η  ανοδική  πορεία∙
Ευτυχώς  ησύχασα!
Η  λύπη  μου  λοιπόν  έγκειται  στην  καμπύλη.
Κλείνοντας  σήμερα  τα  46,
Από  αύριο  αρχίζω  την  αναρρίχηση  προς  την  ευτυχία∙
Διότι  ουδείς  άλλος  λόγος  συντρέχει,
Γι’  ανησυχία    ή  θλίψη…

Θα  πενθώ  πάντα!  Μ’  ακούς;
Για    τους  φθόγγους  που  ν’  αρθρώνεις  έπαψες,
Και  στης  γραφής  τον  ολοσκότεινο  δρόμο∙
Μονάχη  μ’  άφησες!
Για  κείνους  που   φύτρωσαν  θνητοί,
Απ’  το  Σικάγο  ως  την  Καισαριανή∙
Μ’  αθάνατοι  έμελλε  να  γίνουν.
Ώσπου  ν’  αποφασίσει  «ο  Πατερούλης  με  τη  Μανούλα»,
Την  επιτύμβια  χάραξή  τους∙
Ως  μιαν  ανέμελη  της  Ανοίξεως  εκδρομή.
Τις  χαρακιές  η  Μοίρα   δεν  έστρεψε  αλλού,
Κι  απ’  τα  κρεματόρια  μέχρι  τα  γκουλάγκ∙
Το  χώμα  ίδιο  μα  να  μην  ανήκει  σ’  όλους.
Το  εικονικό  ή  το  πραγματικό   των  ανέργων,
Να  διακονήσεις  survivor;

Θα  πενθώ  πάντα!  Μ’  ακούς;
Της  Δικαιοσύνης  τον  Ήλιο  νοητό,
Π’  όλες  τις  χώρες  αλησμόνησε∙
Παρ’  όλα  του  Ποιητή  τα  παρακάλια,
Γονυπετής  π’  ικέτευε.
Το  δοξαστικό  της  μυρσίνης,
Π’  ασύνειδο  συνδαύλισε  φρόνημα∙
Ίσες  κρατώντας  αποστάσεις,
Από  μπλε-πράσινα  και  κόκκινα  χρώματα∙
Για  να  ‘ρθουν  οι  πληροφορημένοι,
Που  τι  τους  γίνεται  ωστόσο  δεν  γνωρίζουν∙
Συνειδητό  και  μάταιο  να  το  κάμουν, 
Σε  καλλιτεχνικά  εργαστήρια∙
Και  προοδευτικά  σχολειά.
Η  εξουσία  δεν  καταργείται,  το  γνωρίζω,
Μ’  αυτό  γιατί  να  σημαίνει∙
Πως  τις  ανάξιες  θα  καταφάσκουμε…

Θα  πενθώ  πάντα!  Μ’  ακούς;
Αυτόν,  αυτόν  τον  κόσμο,  που  ο  ίδιος  είναι  Κόσμος!
Σκάφη  ταχύπλοα  και  φουσκωτά,
Κιάλια  νυχτερινής  οράσεως  και  Drones
Άνευ  προηγουμένου  ο  εξοπλιστικός  μαραθώνιος,
Πυργώνουν  ολόγυρα  τα  Τείχη∙
Τι   σημασία  έχει  η  ονομασία,
Της  ντροπής-Των  δακρύων-Του  Αίσχους.
Κείνη  της  Ανθρωπότητας  την  εκστρατεία,
Για  τα  νεκρά  παιδιά  που  τριγυρίζουν.
Τι  μέγα  βάρος  βουλιάζει   τον ουρανό!
Σε  projects  του  σήμερα  οι  σκλάβοι,
Μα    τελικά  ίδια  η  αναγωγή∙
«Γραικοί»   στην  ξενιτιά,
Πουλιά  που  πέταξαν.

Θα  πενθώ  πάντα!  Μ’  ακούς;
«Des moutons suivent un âne!
Voilà un résumé de la situation en France.»
Και  στα  ελληνικά:
«Αρνιά  ακολουθούν  έναν  γάιδαρο!
Ορίστε  μία  περίληψη  της  κατάστασης  στη  Γαλλία.»
Για  τον  Μακρόν,   καταλάβατε  φαντάζομαι!
Και  στη  Φινλανδία  ακόμη  πάγωσαν  λέει  οι  μισθοί,
Για  την  αναβάθμιση  της  διεθνούς  ανταγωνιστικότητας∙
Ρε  γαμώτο!
Το  μέντιουμ  Horacio Villegas,
Ή  αλλιώς  «αγγελιοφόρος  του  Θεού»  ελάλησε∙
Πυρηνικός  θα  ξεσπάσει  πόλεμος,
Στην  100η  επέτειο  της  επίσκεψης  της  Παναγίας  στη  Φατίμα.
Η  βεγγέρα  έλαβε  χώρα  στις  13  Μαΐου  1917,
Οσονούπω  δηλαδή∙
Τ’  αγγελιοφόρου  περιμένουμε   το  προάγγελμα!

Θα  πενθώ  πάντα!  Μ’  ακούς;
Για  κείνο  το  παιδί  που  σηκώθηκε,
Κι  ανεξήγητα  αναχώρησε.
Μάλλον  απόκαμε  με  τους  εκπαιδευτικούς  του,
Διαιρεμένοι  σε  τόσους  συλλόγους∙
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Γ. Σεφέρης»,
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Δ. Θεοτοκόπουλος» 
Σύλλογος Εκπαιδευτικών  «Ο  Περικλής»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών  «Ο  Αριστοτέλης»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών   «Αλέξανδρος  Δελμούζος»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών    «Κώστας  Σωτηρίου»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών     «Ο  Μακρυγιάννης».
Πάντως  ονόματα  όλα  τρανταχτά!
Ή  λες  να  απογοητεύτηκε  για  τα  δικαιώματά  του,
Τα  μισά  στη  Unicef,  κάτι  σαν  ΜΚΟ  δηλαδή∙
Κι  αν   είναι  κορίτσι  ακόμη  χειρότερα,
Είτε  η  Σαουδική  να  το  υπερασπίζεται  Αραβία∙
Πως  λέμε  ο  λύκος  φυλάει  τα  πρόβατα!
Είτε   ο  νόμος-ντροπή του Λιβάνου,
Που επιτρέπει την απαλλαγή του βιαστή στην περίπτωση,
Κατά την οποία παντρευτεί το θύμα του

Θα  πενθώ  πάντα!  Μ’  ακούς;
Που  δεν  μ’ άφησες  το  σεληνόφως  ν’  αποπλανήσω!
Ο  ορίζοντας  μίκρυνε,
Τ’   αλφαβητάρι   φιμωμένο  σε  πηγάδι  βαθύ∙
Μύρισε  το  σκοτάδι  κι  όλη  η  άβυσσος…